سالن غذاخورى ناهار درستى نخورده بوديم . تقى هم رفت از مهمانخانه خبرى آورد كه همه‌چيز هست . اول به‌عنوان تماشا داخل شديم . اطاق اول آشپزخانه بود ، اما خيلى گرم . از استاد كه گويا ايرانى بود پرسيدم « كتلت » چند است ؟ گفت سى كپك . داخل اطاق ديگر شده آنجا گويا انبار غذا و مشروبات بود . درهاى اطاقها قفل [ بود ] و كسى نبود . از آن گذشته وارد خوردنگاه شديم . ميز بزرگى بود . چند نفر از آن جمله ارمنى فيروزه خر نشسته آبجو مىخوردند . در اين بين يك نفر ايرانى آمد نشست . شيشهء آب جو خواست ، تبريزى بود . در مرو قهوه‌خانه داشت . سؤالات مىكردم . بعد آب خواستم آورد . از آب حوض كمى خنك‌تر بود . نشد بخورم . ناچار غذا خواستم . سى كپك هم زياد نبود . اول بشقابها را گذاشت . دو عدد دستمال كاغذى هم ميان آن بود . قشنگ بود . ارمنى باز انگشتر را گرفته نگاه كرد اما راضى نمىشد بيست و پنج منات بدهد . خوراك را آورد . چهار دانه كوبيدهء بزرگ مدورى بود با قدرى سيب‌زمينى و ماكارونى . آبى هم داشت . يك بشقاب هم نان . اولا براى من يك دانهء آن بس بود ، چهار دانه آورده بود . ثانيا « كتلت » طور ديگر ما خورده بوديم . اين مثل كوبيده بود ، منتهى سرخ كرده بودند . باز گفتم سى كپك نقلى نيست . قيمت غذا و به نظرم غذاى به اين زيادى سى كپك خيلى ارزان آمد . ديدم از خرج خوراك مقدارى از آنچه نزد خود حساب كرده بودم علاوه خواهد آمد و براى آن علاوه فورا مصرف ديگرى خيال مىكردم . به تقى گفتم بسم الله ميل كنيد و طهران افاده كنيد كه در يك سفره هم غذا بودم . ازبس هوا گرم بود و مردم آب جو خوردند خصوصا گفتند خيلى سرد است شيطان بناى وسوسه را گذاشت ، نجس كه شدم آب جو هم مسكرى ندارد . هوا هم گرم است در حقيقت آب جو را بىجهت حرام كرده‌اند . خوب در توبه كه باز است . يك امشب بخورم ضرر ندارد . اشاره كرده بطرى آب جو آورد مثل اينكه مبادا دست مرا بگيرند و منع كنند خيلى به شتاب و عجله در گيلاس ريخته سر كشيدم . واقعا خيلى خنك بود ، مثل آب يخ . بارى يك شيشه آب جو و يك دانه از آن گرديها با سيب زمينى خوردم . تقى دو تا را خورده بود . دانهء چهارمى را تقسيما براى من گذاشته بود . استعفا كرده به ايشان تعارف كردم . آن را هم خورد . بعد گفتم بلند شويم . گفت آقا پول بايد داد ، ديگرى چرا بخورد . آشغال ماشغال هرچه در ظرف بود خورد . يك نفس هم از